Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tym razem zacznijmy inaczej.
Zupełnie inaczej.
Nazywa się Miles Morales.
Ukąsił go radioaktywny pająk.
Nie tylko jego.
Nie było mu łatwo.
Nie tylko jemu.
Teraz musi radzić sobie sam.
Nie tylko on.
Myślicie, że wiecie, co będzie dalej.
Nie wiecie.
Też myślałam, że wiem, ale...
nie wiedziałam.
Nie chciałam go skrzywdzić.
Jednak skrzywdziłam.
I nie tylko jego.
Hej!
Ogłuchłaś?
Gwen!
CHELSEA, NOWY JORK, ZIEMIA-65 ŚWIAT SPIDER-GWEN
To koniec piosenki? Chyba tak.
Nie wychodzisz z nami, nie rozmawiasz.
Nie jestem tu, żeby mówić o uczuciach.
- A ja tak. - Katuję uczucia pałkami.
- Jeśli o tym nie pogadasz, ześwirujesz. - Daję radę.
Ktoś, kto daje radę, odpowiada inaczej.
- Mówi: „Super. Dzięki. Co u was?”. - Super. Dzięki.
Co u was?
- W porządku? - Daj spokój.
- Nie rozumiem cię. - Widzę.
Też gram na perkusji.
Marzyłam, by być w zespole.
Ale chyba nie znalazłam właściwego.
W tej branży...
zawsze grasz solo.
Przed Milesem... był Peter.
- Myślę, że świetnie wyszłaś. - To ta groźna bandytka?
Nie. To jest ta dobra.
Po co maska, jeśli nie masz nic do ukrycia?
Przy jedzeniu nie mówimy o polityce.
Dziękuję, May.
Nie wiedzieli o mnie wszystkiego.
A ja nie wiedziałam wszystkiego o Peterze.
- Spróbuj znów go tknąć. - Nie ma sprawy.
Potem było za późno.
Cześć, Gwen.
Peter!
BAL „PRZYSZŁE GWIAZDY”
Co? O nie.
Nie, nie, nie.
Coś ty zrobił?
Chciałem być wyjątkowy.
Tak, jak ty...
Gwen.
- Gwen? - Nie martw się.
Kim jest Gwen?
Wszystko będzie dobrze.
Nie.
- Będzie dobrze. - Nie umieraj.
Och, Peter.
Hej, hej! Hej!
Peter?
Potem już nie miałam przyjaciół.
Poza jednym.
Ale jego tu nie ma.
I nie można się do niego dostać.
Napięcie rośnie, a kpt. George Stacy wciąż prowadzi obławę na Spider-Woman.
Kim ona jest? I dlaczego nie chce pokazać twarzy?
- Peter Parker to niewinny... - May i Bena Parkera znam od 12 lat.
Peter Parker gościł przy moim stole. Przyjaźnił się z moją córką.
Nie spocznę...
dopóki nie znajdę tej Spider-Woman.
Hej, hej. Jak tam w zespole?
Super.
- Odeszłam, więc wiesz... jest dobrze. - Znowu, aha.
Jest przełom w sprawie Spider-Woman.
To dobrze.
Jesteśmy blisko. Mówię ci, czuję to.
Ja też.
- To przyniesie ulgę. - Nie bądź taki pewny.
Zabiła twojego przyjaciela.
- Tego nie wiesz. - Przecież wiem.
- Byłem tam. Ona uciekła. - Może nie miała wyboru.
- To moja praca, Gwen. - To go nie wskrzesi.
Nie chcę się kłócić, wiesz?
Tak, widzę.
Rozumiem, że...
to obciach przytulić staruszka.
Do wszystkich jednostek.
- Muzeum Guggenheima. - To może być to.
Podejrzany to Adrian Toomes
- znany jako Sęp. - Na razie.
Świetnie.
- Na miejscu jest już straż pożarna... - Zadzwonię. Kocham cię.
49-20, jestem na miejscu.
Przyślijcie wszystkie jednostki. Jest niezły kocioł.
Tu kapitan Stacy. Będę za 5 minut.
Bądźcie czujni. Nasza panna może się pojawić.
Yuri, jak gość ze skrzydłami o rozpiętości 12 metrów
mógł niepostrzeżenie wejść do Guggenheima?
Tu Nowy Jork. Pełno tu dziwaków.
- Wiecie, czego chce? - Znasz włoski?
- Mam irlandzkie korzenie. - Może lubisz makarony?
Wszyscy na mój sygnał!
Szukajcie śladów Spider-Woman!
Hej!
No i mamy ślad.
- Jak idzie pościg? - Jesteś aresztowana!
Dobrze wiedzieć!
Sępie!
Zwykle reagują, gdy się je woła.
Chyba zadziałało.
Jestem Sęp. Największy geniusz wszech czasów.
Mój Sęp był inny. Jesteś z pergaminu?
Do jakiegoż to okropnego świata mnie przywołałaś?
Pomigujesz? Znam to. Skąd jesteś, kolego?
Jestem artystą. Inżynierem.
Ekstra. Człowiek renesansu.
Niech zgadnę.
Piłeś sobie espresso
w jakimś wymiarze z czasów Leonarda da Vinci,
aż nagle otworzył się portal i wyrzucił cię tutaj.
- Coś w tym stylu? - Mniej więcej.
Mógłbyś przestać bez powodu demolować muzeum sztuki?
- To nazywasz sztuką? - Dyskutujemy o tym, więc tak.
To jest świetne.
W sumie to bardziej metakomentarz na temat sztuki,
ale również sztuka.
Patrz. Twój kuzyn.
Koleś, radzę nie bawić się ogniem. Jesteś z papieru.
Pa, dziewczynko!
O nie.
Przepraszam. A ty niby kto?
To ściśle tajne.
- Niebieska Pantera? - Nie.
- Niebieski Nietoperz? - Nie.
- Mroczny Garfield? - Przestań.
- Macho Libre? - Przybywam z innego wymiaru.
Tak? Wow! To wszystko wyjaśnia.
Nazywam się Miguel O'Hara.
Dowodzę elitarną jednostką bojową dbającą o bezpieczeństwo multiwersum.
Nieważne.
To zegarek do skakania po wymiarach?
- To więcej niż zegarek. - Jaki wrażliwy.
Mamy tu latającego indora z epoki Renesansu, którego muszę uziemić.
- Więc, pozwolisz... - Spokojnie, młoda.
Zajmę się tym.
Szalej do woli.
Dlaczego tak mówisz?
- To nie jest śmieszne! - No nie wiem.
Sprzątnąłem pozostawiony przez ciebie bałagan.
- Jaki bałagan? - Zderzacz Kingpina.
O czym mówicie?
- Nie twoja sprawa. - Zamknij się!
Ocaliliśmy multiwersum.
Zostawiłaś dziurę, przez którą tacy jak on...
trafiają w niewłaściwe wymiary.
A ja mam wszystkich przywrócić do właściwego wymiaru,
zanim rozpadnie się czasoprzestrzeń.
Nie wspominając o Doktorze Strange
i tym małym kujonku z Ziemi-199999.
Co to za doktor? Niech lepiej nikogo nie leczy.
- Pogadamy kiedy indziej. - Hej!
Mam się tym zająć, czy...
Och, OK.
¡Ay, por Dios! Ma młotoprzestrzeń!
*MŁOTOPRZESTRZEŃ - PONADWYMIAROWY MAGAZYN NA KOMIKSOWE MŁOTKI, ITP
LYLA, mogłabyś, no wiesz...
Nie. Powiedz co.
- Wezwij wsparcie. - Co?
- Wezwij wsparcie. - Dawaj.
- Proszę... - Już ją wezwałam.
Ale miałam zabawę.
Spider-Woman.
Ja też.
Jesteś...?
Ach, to?
Nie znamy płci. Mąż woli niespodziankę.
Sztywniak, ale przystojny.
Adoptujesz mnie?
- Co? - Co?
Hej, skupimy się na ratowaniu czasoprzestrzeni przed katastrofą?
- Właśnie. - Dobra.
- Co o niej myślisz? - Nie.
- Pomogłaby. - Nie.
- Bo nazwała cię Mrocznym Garfieldem? - Nie.
- Uparłeś się mówić „nie”? - Nie. Tak.
- Dlaczego nie? - Wiesz dlaczego.
Dość tego.
Patrzcie, jaki ogień grecki mam w plecaku.
Zatrzymaj go!
Nie może zakłócić kanonu.
- Zejdźcie na ziemię. - Zjeżdżaj stąd!
Jesteście okrążeni.
- Ja jestem ten dobry. - Nie wyglądasz.
Lepiej się zamknij i mi zaufaj...
Nie!
Mam was!
Mayday! Dostaliśmy!
Ewakuować budynek!
Pomocy!
To chyba Banksy.
Ja miałem to zrobić.
Ręce do góry!
- Kapitanie, proszę. - Podejrzana ma broń.
Nie mam. Brak pajęczyn.
Na ziemię.
To jak? Ręce do góry czy na ziemię?
- Jesteś aresztowana... - Uratowałam sporo ludzi.
- ...za zabicie Petera Parkera. - Kapitanie, proszę.
- Masz prawo zachować milczenie. - Nie rozumiesz!
To ty nie rozumiesz.
Tato.
Chciałam ci to powiedzieć, ale sam widzisz, dlaczego nie mogłam.
Dlaczego nie chciałam.
Nie zabiłam Petera.
Nie wiedziałam, że to on. Nie miałam wyboru.
Jak długo mnie okłamujesz?
Możesz przez chwilę nie być gliną, tylko moim tatą i mnie wysłuchać?
Naprawdę myślisz, że jestem morderczynią?
Masz pomagać ludziom, tak?
Tak?
Ja też.
Żeby pomóc, musisz mnie teraz wysłuchać.
Proszę, tato.
Mam tylko ciebie.
Masz prawo zachować milczenie.
- To, co powiesz, zostanie użyte... - Tato, ty się mnie boisz?
- Masz prawo do adwokata. - Tato, przestań!
Nie zbliżaj się.
Hej! Co...?
Tato!
Puść.
Oddychaj.
Jesteśmy z tobą. Prawda, Miguel?
LYLA, przeskanuj ten bałagan.
Żadnych anomalii.
Kanon nienaruszony.
e 928 AKTYWACJA
Nie możemy jej tu zostawić. Jest zupełnie sama.
Nie wiem, jak to naprawić.
Tak.
Cóż, witamy w klubie.
STRAŻNICY BROOKLYNU
BROOKLYN ZIEMIA-1610
Wiem, że to druga klasa,
ale zaczynamy już myśleć o studiach, więc...
Na pewno się zaraz pojawi.
Poważnie myśli o przyszłości.
ARTYKUŁY SPOŻYWCZE
- Przepraszam, jest tu bankomat? - W głębi sklepu.
Oby nie w ścianie.
- Słucham? - Nie, nic.
To będzie łatwizna.
Robimy dziurę...
i bierzemy kaskę.
Nie. Coś nie tak.
Wsadzę...
Dawaj kasę.
Kasko, gdzie jesteś?
No chodź tu.
Co robi bankomat na chodniku?
Hej, co tam wyprawiasz, kolego?
Nic. Wszystko w porządku.
- Zapomniałem PIN-u. - Zmiataj stąd!
Nie! Pozwól mi cię okraść!
- Ja ci dam, ty gębo w ciapki. - Ale po co ten kij?
To moja pierwsza kradzież. Nie psuj mi debiutu.
„Debiutu?” Ja tu sklep prowadzę.
Jestem jak Robin Hood, ale biorę dla siebie.
Czy to curry?
Jestem naukowcem. Znaczy byłem...
Kojarzysz Alchemax? Pracowałem tam.
W porównaniu z kolegami, byłem nawet przystojny.
Ale zdarzył się wypadek...
Oddaj mi stopę.
O rany!
Przecież nawet nie ciebie okradam.
Ten bankomat należy do banku. To są prawdziwi złodzieje.
- Jesteś złodziejem. Okradasz mnie. - Z tym wyglądem nie mogę znaleźć pracy.
Dlatego to robię.
- Czemu nazywają to bankomatem? - Kto to powiedział?
Wydaje banknoty, więc to „banknotomat”.
Spider-Man!
Lenny, ile ci wiszę za pasztecik z wołowiną?
Jak go złapiesz, to nic.
O! Spider-Man.
To się naprawdę dzieje!
A ty to krowa? Dalmatyńczyk?
Jestem...
Spot.
Znowu się spotykamy, Spider-Manie.
- To cię bawi? - Ależ nie.
To jakiś kostium?
Niestety, to skóra.
O ja cię!
Przychodzę z twojej przeszłości...
Rok temu...
- Moment. - No super.
Tata: Gdzie jesteś?
Miło było. Ale muszę lecieć.
Śmiało. Odbierz.
Jednak mi zapłać.
Zróbmy to po raz ostatni.
Nazywam się Miles Morales.
Ukąsił mnie radioaktywny pająk.
Od roku i czterech miesięcy
jestem jedynym brooklińskim Spider-Manem.
I wszystko jest cacy.
Hej, hej! Możesz kogoś zranić.
Łapię wszelkich złoczyńców.
No dawaj!
Nie możesz dać się złapać jak zwykły superłotr?
Zaprojektowałem sobie nowy kostium ze stylowymi dodatkami.
Ciotka May wyniosła się na Florydę.
Gotowe.
Raz prowadziłem teleturniej w telewizji!
Reklamowałem puder dla dzieci.
I za to przeprosiłem.
To był błąd.
Sypnął mi się wąsik.
Wąsik.
Wystawał spod maski.
Kolejny błąd.
Dodałem czynnik paraliżujący do mojego jadu.
Przepraszam!
Jak długo jeszcze mam ukrywać, kim naprawdę jestem?
Nowy Spider-Man to Portorykańczyk.
Raczej wygląda na Dominikańczyka.
Zrozumieliby, gdybym im powiedział?
Kochamy cię i akceptujemy, mimo że nas cały rok okłamywałeś.
Może w innym wszechświecie.
Czasem żałuję, że nie ma tu nikogo podobnego do mnie.
Ale nie myślę o tym wiele.
Czasem tęsknię za wujkiem.
Bardzo dobrze cię rozumiem.
Choć okazało się, że jest Prowlerem.
Próbuję robić to, co mi radził:
Idź do przodu.
...iść do przodu.
Gdzie jesteś?
Sprawdzasz SMS-y? Wiesz, że walczymy o życie?
WAŻONE!
Chwila.
WAŻYNE.
Nie wyłączasz telefonu, walcząc ze mną?
WAŻNE!
„Już idę”.
Napisał to razem!
Zabawne. Ach, ci młodzi.
O, ale dziwne.
Och, mój nos!
Przepraszam, muszę lecieć.
Mam cię!
Coś pisze. Czekajcie.
Świetnie nam idzie.
Wciąż pisze.
Na pewno zaraz tu będzie.
Ekstra.
Mierzymy się. Próbujemy znaleźć wspólny rytm.
Długo czekałem na tę chwilę...
A skąd się wzięła ta gęś?
Już chyba nie chcę tego kostiumu.
Jestem blisko, Mami.
- Emotka-uśmiech. Złożone dłonie. - To twoja gęś?
Zabierz ją!
Ale w końcu...
Zapędziłem cię...
Jaki agresywny.
Jestem Spider-Manem. I nikt mi tego nie odbierze.
- Nie do wiary! Wracaj do swego arcywroga! - Nie uciekaj.
Twój kostium jest za ciasny na plecach.
- Co tam? - Piszę wypracowanie.
Na dachu budynku Petersena jest złodziej. Zawiadomisz policję?
- To równia pochyła. - Tylko raz.
Tak, a potem będzie krótkofalówka, synchronizowanie zegarków.
A za miesiąc Spider-sygnały.
Nie jestem twoim „człowiekiem w centrali”.
To moje jordany?
Cóż, mamy ten sam rozmiar.
Każdy człowiek to odrębny wszechświat.
A ja mam za zadanie opisać wszechświat państwa syna
na tej kartce.
- Jest pusta. - Właśnie.
Nie mam pojęcia, kim jest ten chłopak. I nie wiem, czy on ma pojęcie.
Będzie musiał podjąć decyzję, czy chce budować swoją przyszłość,
czy robić to, co robi, zamiast być tutaj. Nie można zjeść ciastka i nadal je mieć.
Chyba że się upiecze dwa.
- Miles? - Ma talent komediowy.
- I co? Studia! - Czego cię uczyliśmy?
- Na czas znaczy pięć minut wcześniej. - Wiem, wiem.
Muszę wracać na lekcje, więc możemy to szybko załatwić?
Dobrze.
Stopnie są niezłe. Piątka z fizyki rozszerzonej...
Mama jest dumna.
...i zajęć plastycznych rozszerzonych.
- Ma to po wujku. - Pięć mniej z angielskiego.
- Dobrze. - I czwórka z hiszpańskiego.
Co?!
- Miles! - Mama dostanie zawału!
„Esto no es moja wina”.
„Esto no es moja wina”? ¿Tú estás tomando la clase en iberoangielski?
- Zwiałem z kilku lekcji. - Znaczy z ilu konkretnie?
Znaczy z jakichś... pięciu?
- Z pięciu?! - Właściwie z sześciu.
- Już po tobie. - Wagarowicz.
- Zaraz. - To też ma po wujku.
Mam dużo na głowie.
- Możemy uratować sytuację. - „Uratować”?
Miles ma ciekawą historię.
To brzmi okropnie.
- Nazywasz się Miles Morales. - Zgadza się.
- Dorastasz w ubogiej rodzinie imigrantów. - Jestem z Puerto Rico. To część Ameryki.
Mamy duży apartament w Brooklynie. To nie bieda.
Nieważne. To dobrze brzmi.
Awansuję na kapitana.
Syn marzy o najlepszych w kraju studiach w dziedzinie fizyki...
Zrobimy wszystko.
...na Uniwersytecie Princeton.
W New Jersey?
O nie. To za daleko.
New Jersey jest daleko od Nowego Jorku?
Są świetne uczelnie w Brooklynie.
W Princeton są najlepsi specjaliści od fizyki kwantowej.
- Kwantowej. - Przenoszą elektrony do innych wymiarów.
- Elektrony. - Badają ciemną materię!
Nie wiem, o czym on mówi.
Może odkryłbym, jak podróżować do innych wymiarów.
- Jasne, spokojnie. - To chyba solidna praca.
Tato, będąc w moim wieku, spełniłeś swoje marzenie
i założyłeś biznes z wujkiem Aaronem.
Zgadza się?
To co innego. Byliśmy... Widzisz, kiedy się urodziłeś...
Poza tym, twoja mama...
Życie to podróż.
Wybraliście dla mnie tę szkołę, bo wierzyliście, że coś osiągnę.
Teraz ja też w to wierzę.
I chcę się temu poświęcić.
Na świecie są ludzie,
którzy uczą tego, co mnie interesuje.
Nie ma ich w Brooklynie.
I to jest twoja historia! Teraz trzymaj się planu.
Miles, słuchasz?
Miles, skup się.
Auć. Moja kość ogonowa.
Nie wierzę.
Muszę lecieć.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Zamówiłeś tort na dziś?
Jasne. W kontakcie. Pa!
Ten chłopak... Co my z nim zrobimy?
Mamy atak superłotra.
- Muszę iść. - Co? Ty też?
On poszedł, ty idziesz. Co ja tu robię?
Wiem. Przepraszam. Coś wymyślimy.
Razem.
Proszę nam wybaczyć.
- On kłamie. - Jeff?
Pani syn.
Kłamie. Myślę, że pani o tym wie.
Jak wypracowanie?
- Marynuje się. To proces twórczy. - Serio?
- Twój gostek ci uciekł. - Pracuję nad tym.
- Stresujesz się. - To prawda.
- Za dużo na siebie bierzesz. - Dzięki.
- To było straszne. - Wiem.
- Co się z nim dzieje? - Nie wiem.
Hej!
- Spider-Man. - Pan Morales.
To znaczy... Pan porucznik Morales.
- To nie tak jak pan myśli. - Hej! Mój syn się tu uczy!
- Będę miał siniaki. - Ale fajnie.
Jestem w radzie klasowej. Będę im musiał upiec ciastka.
Zostawiłeś mnie w toku walki.
- Nie. To był koniec. - Serio?
To było nietaktowne, niegrzeczne i bezczelne.
Muszę się zgodzić z panem łotrem.
- „Łotrem”? To tylko zbir tygodnia. - Jak mnie nazwałeś?
- Wciąż tu jestem. - Wstawaj.
Wszystko...
...jest pod kontrolą.
Niewiarygodne.
No i oczywiście tu wylądowaliśmy.
- Przypominasz mi mojego syna. - Naprawdę?
Zabawne. Kto by pomyślał.
Tu wszystko się zaczęło!
Uwaga!
Kolebka naszej więzi!
Nie popisuj się słownictwem.
Rozwiązuję krzyżówki.
- Kojarzysz? - O czym ty mówisz?
Dzieło stworzenia.
Co?
- Tak. - Coś przerywa.
To nasz syn. Nie ma nic ważniejszego od rodziny.
Muszę coś dokończyć.
Ściągnęło nas tu przeznaczenie.
- Teraz rozumiesz? - Prawdę mówiąc, nie.
Jestem twoim arcywrogiem.
Koleś, nie jesteś.
Pudło. Spot jest nieuchwytny...
Naprawdę nie pamiętasz, co mi zrobiłeś?
Co ja dla ciebie zrobiłem?
Nie.
Pracowałem w Alchemaxie. Testowałem zderzacz,
do którego trafił pająk z innego wymiaru.
- 42. - Stamtąd pochodzi.
Pająk uciekł.
I cię ukąsił!
Mój pająk zrobił z ciebie Spider-Mana.
Co?
- Wbiegłeś do stołówki. - Ukradł bajgla!
Uderzyłeś mnie bajglem.
W wielu złoczyńców rzucałem różnymi potrawami.
Opowiadasz głupie i bezczelne żarty, a wszyscy się zachwycają.
Nikt nie wie, jak to jest
być celem tych żartów.
Rozładowuję spięcia.
Stworzyłem cię.
A ty stworzyłeś mnie.
Po coś to zrobił?
Nie stworzyłem go. Bzdura.
Byłem przy zderzaczu, kiedy go wysadziłeś!
Przez ciebie...
straciłem pracę,
swoje życie
i twarz!
Rodzice nie mogą na mnie patrzeć.
Zrobiłem z ciebie bohatera.
Ty zrobiłeś ze mnie to coś! Spójrz na mnie!
To twoje dzieło!
Patrz!
Masz mnie szanować!
Jestem twoim arcy...
Gdzie on jest?
Sam się unieszkodliwił.
- Wiesz, że złoczyńców trzeba łapać? - Zawsze to robię.
Zazwyczaj.
Gutierrez! Dawaj tu dźwig.
Dlatego nikt nas nie lubi.
„Nas”?
- Próbuję robić to, co należy. - Ja też próbuję.
- Masz być wzorem dla innych. - Jestem wzorem.
Gutierrez, odwołaj ten dźwig.
Przysięgam, że rzucę tę pracę.
Chcesz o tym pogadać?
Oszalałeś?
Mężczyźni z twojego pokolenia wypierają emocje.
O ludzie!
Po co się starać?
I tak zawsze ktoś będzie niezadowolony.
Znam to uczucie.
A...
jak tam twój syn?
Myślisz, że coś z niego będzie?
- Szczerze? - Jasne.
- To dobry chłopak. - Tak?
Ale nie wiem. Mówi takie mądre rzeczy.
Super. To ja się chyba...
A potem robi takie głupoty.
Nie chciałbym, żeby zmarnował sobie życie.
Może daj mu spokój?
- Słucham? - Co? Sam nie wiem.
Najgorsze, że nie jest ze mną szczery.
Boi się przed tobą otworzyć?
Czemu ktoś miałby się mnie bać?!
Ja nie... nie... nie wiem.
Myślałem, że jestem dobrym ojcem.
Że to ogarnąłem.
Dzieci dorastają i odchodzą.
Nie chcę go stracić. Rozumiesz?
Jako obiektywny obserwator, który nie ma w tym żadnego interesu...
uważam, że powinieneś pozwolić mu rozwinąć skrzydła, chłopie.
- O tak. - Tak.
Sam nie wiem.
Jeśli to nie jest piękne, to co jest?
To ja lecę.
I złap tego dziurawego kolesia.
Nie martw się. Myślę, że się więcej nie pojawi.
Że co?
Dobra.
Myślę, że wkopałem się
sam w siebie.
To coś nowego.
Halo? Echo, echo... Nie ma echa.
Hipoteza:
Wsadzę głowę w tę dziurę.
Dzień dobry.
Proszę!
Dość, przestań!
To było...
super.
Moje dziury mogą mnie przenieść wszędzie.
REDAKCJA DAILY BUGLE
CHINATOWN, SAN FRANCISCO - ZIEMIA-688
Przepraszam.
Mogę zająć chwilkę?
Czego pan chce?
Wiem, pojawiłem się znikąd.
Chyba stałem się transwymiarową superistotą.
- No i? - „No i?”
Potrafię dosłownie rozerwać tkaninę czasoprzestrzeni.
Zachowuje się pani, jakby coś takiego zdarzało się pani codziennie.
Mogę gumę?
Władza nad multiwersum jest w moich rękach.
Dziury nie są przekleństwem. Są rozwiązaniem.
Przestań gadać o swoich dziurach!
To żenujące.
To się wam spodoba. Patrzcie.
Plamy zniknęły. Kto by pomyślał.
Panowie, spocznij.
Idę po ciebie, Spider-Manie!
Dobra. Bez pośpiechu.
Ktoś ma instrukcję do tego budynku?
PETER PARKER, SPIDER-MAN ZIEMIA-13122
Jutro na pierwszej stronie zdjęcie Spider-Mana.
- Racja, szefie. - Zamknij się.
- Wynoś się stąd! - Już się robi.
Powinienem dostać podwyżkę.
Miguel, tu Peter. Mamy anomalię.
Dzięki, Peter. Jesteś najlepszy. Jess, kto się tym zajmie?
GRATULUJEMY AWANSU, KAPITANIE MORALES
- Widziałeś Milesa? - Nie.
- ¿Visto Miles? - Nie.
Widziałeś Milesa?
Co robisz?
- Powiedz coś! Słuchajcie! - Nie. Słabo wychodzą mi mowy.
O nie. Dobry Boże.
Rio. No już.
Cześć.
I bez względu na wszystko,
mimo wielu wzlotów i upadków,
jestem z ciebie dumny. Zawsze.
W nawiasie: zazwyczaj.
LOL. P.S.
Na jednym torcie to się nie zmieści.
Może mniejszymi literami?
A może mniej liter?
Zapraszam znowu!
Co jeszcze mogę powiedzieć o Jeffie? Po urodzeniu ważył prawie pięć kilo.
Wiem, to żenujące.
Omal nie zabił swojej matki. Widzicie te barki?
- O nie. Dość tego. - Był wielkim dzieckiem. Ojej.
- Jest zabawny. - Dość.
Nie potrzebujesz mikrofonu.
- Dziękuję, Rio. - Gdzie jest Miles?
Nie zawsze wiedziałem, co mam robić w życiu.
W młodości ciągnęło mnie w różne strony.
Pojawiłem się tu razem z bratem. Dwóch gamoni biegających po ulicach.
To ja, Armadillo.
Przeganialiście nas ze swoich sklepów.
A teraz, aż trudno uwierzyć, pilnuję tu porządku.
Pojawił się syn.
I wszystko zmieniło się na lepsze.
O nie!
Nie wiem, czy zasługuję na toasty.
TYMCZASEM TORTY...
Za mojego brata, którego bardzo mi brakuje.
Pewnie śmieje się teraz, patrząc na mnie.
Zostałem kapitanem, braciszku.
Za moją żonę. Mi amor.
Nie będę mówił o niej, bo nigdy nie skończę.
Musielibyście zabrać mi mikrofon.
I za mojego syna...
dla którego to wszystko robię.
Kocham cię, Miles.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Benny, zarzuć jakąś muzę!
Zatłukę dzieciaka.
Gratulacje, Jeff!
- Hej! - Dzięki, że przyszedłeś.
- Miles! Gdzie byłeś? - Cześć wszystkim.
- Radzisz sobie w szkole? - Jasna sprawa.
Twoi rodzice cię szukali.
Nie rozumiem. Byłem tu cały czas.
Cześć.
Miałeś być o 17:00. To brak szacunku dla ojca.
Nie słyszałeś pięknego toastu.
Widzieliście torty? Są na nich wzruszające teksty.
NIE jesTEM dumny
Miało być inaczej.
- Tata uczył się przez osiem miesięcy. - Dziewięć. To było jak ciąża.
- No nie. - Żartuję.
Musieliśmy dokończyć rozmowę z tą panią bez ciebie.
- Był nagły wypadek. - Nagłe graffiti?
- Czy nagła i niezapowiedziana impreza? - Wytłumacz się.
- Wam dobrze idzie. - Ale śmieszne.
- Nasz syn jest zabawny. - Mnie nie śmieszy.
Nie czuję się dorosły.
Fajna koszulka.
Dobra. Próbowałaś tej pasty?
Oye. A w ogóle to z kim się zadajesz?
- Z Ganke? Nie lubię go. - Nieprawda.
- Mówi do mnie na ty. - Nieładnie.
- Mam różnych znajomych. - Na przykład?
Na przykład Petera.
Niedawno się wyprowadził.
Albo Gwandę.
Też się wyprowadziła.
- Miles, dame un spokój. - To iberoangielski?
W ogóle bierzecie pod uwagę, że to, co robię, kiedy nie widzicie,
jest zwyczajne i nieszkodliwe?
Nie.
Mam 15 lat. Praktycznie jestem dorosły.
- Nawet nie masz prawa jazdy. - Tak jak mama.
Bo mieszkamy w Nowym Jorku i chcemy tu zostać.
- To moje życie. - Nie tylko twoje.
To życie moje, twojego ojca, twoich abuelos' y abuelas',
którzy pracowali na to, żebyś był tu, gdzie jesteś.
Dobra, dobra. Nieważne.
- „Nieważne”? - Wow.
„Nieważne”?
Mogę mu to powiedzieć?
- Tak. - Masz szlaban.
- Co? - Tak!
- Na ile? - Na miesiąc!
- Mówicie poważnie? - Śmiertelnie poważnie.
- Nie rozumiecie. - Masz rację.
Nie wiem, co się z tobą dzieje, więc może mi powiesz?
Musisz mnie słuchać!
Dobra, mów, co masz do powiedzenia.
Co tak bardzo chcesz mi powiedzieć?!
Wiesz co? Nieważne.
Dobra, świetnie. Idź.
Bo masz szlaban na dwa miesiące!
Dobrze zrobiłem, prawda?
Dwa miesiące.
Ale Spider-Man nie ma szlabanu.
Miles!
Masz chwilę?
Jak się tu...?
Co u ciebie?
W porządku.
Świetnie. No proszę.
Urosłeś, co? Nieźle cię wyciągnęło.
Twoje włosy zrobiły się... różowe.
- Mieszkasz tu od małego? - Tak.
Ale mój pokój w internacie jest w dorosłym stylu.
Super. Też jako dziecko się nimi bawiłam.
- To z kolekcji. - Miałam takiego.
- To unikat. Poszukiwany. - Czemu nie rozpakowałeś?
To nic.
- To twoje rysunki? - Co? Nie.
Są dobre.
Jak ich dużo.
Mnie też cię brakowało.
A więc, co tu robisz?
Myślałem, że już się nigdy nie zobaczymy.
Może wyjdziemy?
Mam szlaban.
Szkoda.
Spider-Man też ma szlaban?
To znaczy...
Miles?
Tata jest gotów cię wysłuchać.
To będą trzy miesiące!
Czekaj.
Istnieje cała społeczność złożona z najlepszych Spider-Ziomków?
Jest taka babka - Jess Drew.
Jeździ na motocyklu. Ile ja się od niej nauczyłam!
Ja też się ciągle uczę nowych rzeczy.
- Jestem dużo lepszy niż kiedyś. Widzisz? - Tak?
- Pokaż mi. - Dobra.
Zarzuć nić.
Łatwizna.
I Miguel. To był jego pomysł.
Kim jest Miguel?
To jakby Ninja-Wampir-Spider-Man, ale pozytywny.
Pozytywny wampir? Chciałbym to zobaczyć.
Kiedy cię tam zaprosili?
Parę miesięcy temu.
To chyba całkiem dawno?
To jest trudniejsze.
Świetnie.
Radzę sobie.
Reszty nie trzeba.
- Więc, to klub? - Patrz na tego.
- Co tam robicie? - Tego w paski. Za 10 punktów.
Ratujemy multiwersum przed katastrofą.
Przecież to zrobiliśmy.
Mieliśmy misję w wymiarze z czasów Szekspira.
- Hobie i ja... - A kto to Hobie?
Polubiłbyś go.
Czasem wpadam do jego wymiaru.
Co to znaczy? Zostajesz u niego na noc?
Nie mogę wchodzić wszędzie, gdzie chcę.
Inaczej wpadłabym wcześniej.
Więc dlaczego przyszłaś teraz?
Nie rób tego.
Hej, Gwen?
Gdzie jesteś?
Gdzie zniknęła?
Hej. Tu jesteś. Co robisz?
Czekam na ciebie.
To nie jest knajpka z greckimi hamburgerami.
- Dobrze się tu zbiera myśli. - Prawda?
Po co komu bieżnia, jeśli ma wieżowiec Banku Williamsburgha?
A jak...
twój tata?
Wciąż nie rozmawiacie?
O czym mielibyśmy rozmawiać?
„Cześć, tato. Nie było mnie parę miesięcy.
Wciąż myślisz, że zabiłam przyjaciela?”
Nie mam pojęcia.
Moi rodzice... Może gdybym im powiedział...
Nie rób tego.
Zaufaj mi.
Możliwe...
Może pewne rzeczy powinny pozostać tylko dla nas.
Ładnie to ująłeś.
Jestem gościem o wysokiej inteligencji emocjonalnej.
Ponad swój wiek.
Zawsze miło się z tobą gada.
- Tak? - Tak.
Z iloma osobami możesz o tym porozmawiać?
Nie pytaj.
Co?
Jesteś moim jedynym przyjacielem od śmierci Petera.
Poza Hobiem, tak?
To co innego.
Tak? Jak to?
Nie wiem.
Ty i ja, to coś...
Jesteśmy tacy sami.
W tym, co się liczy najbardziej.
W innych wszechświatach Gwen zakochuje się w Spider-Manie.
I w każdym z tych wszechświatów...
to się źle kończy.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Kiedy myślę o uczuciach, głodnieję.
O tak. Te platany to same emocje.
Wygląda, jakby miała 18 lat.
Założę się, że nie zna hiszpańskiego.
¡Qué barbaridad!
To chroni przed pomigiwaniem
- w innych wymiarach? - Tak.
Skąd Miguel O'Hara będzie wiedział o Milesie Moralesie?
Szepnę mu słówko.
Gdybym miał zegarek, mógłbym iść z tobą.
- Miles... - Uratowałem multiwersum.
To bardzo mała i elitarna grupa.
Mogę być niewidzialny. Rażę prądem.
Nikogo nie szukamy.
Jasne.
- Gdyby to zależało ode mnie... - Wiem, wiem.
O nie.
- Zostaw. Miles... - Wyluzuj.
- Jest naprawdę delikatny. - Jejku.
Przepraszam. Nie chciałam krzyczeć.
Jasne. To ja przepraszam.
Cześć!
- Cześć. - O nie.
Jestem mamą Milesa.
Rio! Cześć! Wiele o tobie słyszałam.
Mówisz mi na ty? Niech będzie.
Ładne. Zaleźliśmy w pokoju Milesa, więc...
pewnie tam byłaś?
To pewnie Jeff?
Powiedziała: „Jeff”. Urocze.
Jestem porucznik Morales.
Wkrótce kapitan.
Kapitanie.
Gwanda jest koleżanką ze szkoły.
Szkolne pogawędki.
Nie ukradnij mi go.
Mamo.
Ma szlaban, więc to niemożliwe.
- Nie złam mu serca. - Mamo!
- Muszę lecieć. - Oddział Alfa,
Alarm Czerwonego Pająka Zero.
Muszę wyrobić limit kroków.
Żałuję, że nie mogę zostać dłużej.
Przykro mi.
Do widzenia.
Pa.
Nic nie mówisz, mamo?
Mam nadzieję, że nie zepsułam ci nawijki.
Nikt w moim wieku tak nie mówi.
Po prostu, trudno mi
pogodzić się tym, że mój mały synek jest już kimś innym.
Jasne.
Papá, możesz mi wszystko powiedzieć.
Cóż...
Jestem...
Przepraszam, że się spóźniłem.
Idź do niej.
Wygląda na miłą dziewczynę.
To podstęp?
Nie, to nie podstęp. Jeja!
Co ty...?
Poprawię. Po prostu...
Tyle lat opiekowałam się małym chłopcem.
Chciałam, żeby się czuł kochany,
miał poczucie przynależności.
A on teraz chce iść w świat i robić wielkie rzeczy.
A ja się martwię,
że nikomu nie będzie zależało na tobie tak jak nam.
Nikt nie będzie ci kibicować.
Dlatego mam propozycję.
Musisz mi obiecać, że sam zatroszczysz się o tego małego chłopca.
Żeby nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi.
I nigdy nie wątpił, że jest kochany.
I żeby w żadnym miejscu na świecie nie pozwolił nikomu
wmówić sobie, że nie jest tam mile widziany.
A kiedy będzie wracać do domu - oby tak było -
nie będzie się spóźniał
i przyniesie ładny tort w dobrym stanie.
Niech będzie.
Obiecaj mi, Miles.
Obiecuję.
Po prostu...
- ...nie pogub się. - Tak.
Dobra.
Fajnie.
A teraz idź. No już.
A jak wrócisz, masz szlaban.
Uśmiecham się, ale nie żartuję.
Domyślam się.
Do zobaczenia.
Tort też będzie.
Kurczę.
Uważaj! Auto!
O kurczę.
O kurczę, kurczę.
WYKRYTO CIEMNĄ MATERIĘ!
ZIEMIA 42, NIE ŻYJE
- Pokaż, co się stało. - Odtwarzam.
Już wiem. Oczywiście. Potrzebuję więcej kropek!
Miałbym to pod nosem, gdybym miał nos.
Muszę mieć więcej kwantowego paliwka.
Kurczę.
Nie wymyśliłem na to lepszej nazwy.
Podłączę mikro-zderzacz do prądu.
To powinno wytworzyć więcej ciemnej energii.
Kurczę.
Jak tu nie kochać nauki!
O kurczę!
Wystarczy tyle, ile trzeba, żeby dotrzeć do wielkiego zderzacza.
Spider-Man, zapłacisz mi
za wszystko, co mi odebrałeś.
Dobra, to się uda.
Albo wyparuję razem z całym budynkiem,
co nie będzie dobre.
O kurczę.
Pomocy!
O ludzie.
Kurczę.
Odtwarzanie zakończone.
Dlaczego, dlaczego?
Gwen, Gwen, Gwen!
Gwen. Cześć.
Co porabiasz?
Nic. Wszystko dobrze. W porządku. Pa.
Gdzie złol, którego miałaś pilnować?
Wyszedł na chwilę.
- No nie! - To tylko zbir tygodnia.
- LYLA! - Nie trzeba...
Namierzam...
Mam go. Jednak nie.
Zaraz.
Ulotny gość.
- Spotkałaś się z kolegą? - Co? Nie.
- Z Milesem? - Znaczy...
Chyba żartujesz.
- Na chwilę. Na odległość. - Na jaką odległość?
Taką... mniej więcej.
- Taką... - Za blisko.
Dziewczyno!
Chciałam sprawdzić, co u niego.
- Nie wytrzymam. - Wiem, że zawaliłam.
Nie możemy go przyjąć.
Wiem.
Nigdy więcej się z nim nie spotkam.
Oby.
- Słuchajcie. On tworzy własne portale. - Co?
Może wskoczyć, gdzie zechce. I zniszczyć każdy kanon.
„To tylko zbir tygodnia”? Wiesz, czym to się może skończyć?
Odwiedza wymiary, w których jest Alchemax.
- Co on knuje? - Nie wiem.
Chce być silniejszy, żeby mnie pokonać.
Niesamowite. Moja najlepsza uczennica.
Złapię go. Wezwę pomoc.
Jeśli Miguel się dowie...
Nie mów mu. Wykopie mnie i...
A jeśli odeśle mnie do domu?
Mam go. Jest na Ziemi-50101.
Co robimy?
Nigdy nie popełniłaś błędu?
Nigdy nikogo nie polubiłaś?
Owszem.
Ale mi przeszło.
Powiadom lokalnego Spidera. Gwen już tam zmierza.
Dobra.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Nie zawiodę cię. - Dobra.
Masz godzinę, żeby to załatwić.
Ani chwili dłużej.
Do widzenia, Miles.
Przepraszam!
Gratulacje!
ZIEMIA - 50101 MUMBATTAN
To niesamowite. Jestem nowym człowiekiem.
Gdzie on jest?
Jak spojrzę w lustro, nie rozpoznam się.
- Nie ruszaj się. - I sam sobie będę zazdrościł.
- Zlokalizowałam go. - To go ujmij.
Nie wiś tak obok.
Proszę mi wybaczyć.
Czworo was? To bardzo niebezpieczne.
O, coś dobrego.
Którędy do Alchemaxu?
Mają tam duży zderzacz...
- Hej, krowiasty! Muuusisz się usunąć! - Tylko na tyle cię stać?
- Gwen! Pomogę ci! - Miles, czyś ty...?
Kurza stopa! Tego się nie spodziewałaś, co?
O nie!
Ja też nie. Czuję flow!
- Pomogę! - Śledziłeś mnie?
Nie. Po prostu udałem się za tobą, nic ci nie mówiąc.
Nie możesz tu być!
Co ty mówisz? Pomagam...
Nie! Nie, nie!
Nie powinnam była się z tobą spotykać.
Kurde.
Kim jest ten nowy?
Cześć, Pav. To Miles. Niezaproszony.
Przyszedł bez zaproszenia?
- Właśnie. - Nowy się w tobie zakochał.
- Przestań. - Wcale nie.
- Znam się na ludziach. - Nieprawda.
Kim jesteś?
- Miło, że pytasz, nowy. - Nie jestem nowy.
Nazywam się Pavitr Prabhakar i od sześciu miesięcy...
Sześciu? I nawet on ma zegarek?
Tak.
Jestem Spider-Manem. To łatwizna.
Wstaję i nie idę na siłkę, bo rzeźbę mam od urodzenia.
Nic nie robię z włosami.
- Żadnej odżywki? - Olej kokosowy, modlitwa i geny.
Wpadam do szkoły. Dobre oceny mam bez zakuwania.
Łapię paru złoczyńców, karmię bezdomne psy,
idę na chai do ciotki Mai...
- Lubię herbatę chai. - Co powiedziałeś?
„Chai” znaczy „herbata”. Mówisz: „Herbata herbata”. To pleonazm.
Prosisz o kawę kawę ze śmietanką śmietanką?
Przepraszam.
Potem spędzam czas z moją dziewczyną, Gayatri.
Jest nastolatką, ale z klasą.
Wiesz, mała? Pomyślałem, że dziś...
Panie inspektorze Singh. To pana córka. W ogóle jej nie znam.
A poza tym mieszkam w najlepszym mieście dla Spider-Mana, w Mumbattanie.
- Pokażę ci. - Tu jest korek, tu jest korek, tu jest korek i tu też.
Stąd wszystko ukradli Brytyjczycy.
Cześć, Spider-Manie.
Cześć.
- Nie ty. - On, ja czy on?
- Chyba ja. - Tak.
Poradzę sobie.
Co dobrego?
Widać, że więcej umiem?
Rozwijam się.
I przybyłeś do Indii.
Jak wszyscy. Po to, by jeść, modlić się i kochać.
Nie to miałem na myśli.
Zaraz mnie zapytasz o szafran, kardamon
i chlebek naan - kolejny pleonazm.
Jak „herbata chai”.
- Lubię herbatę chai. - No nie!
Co jest, kolego?
Może źle zaczęliśmy. Przegadajmy to.
OK. Przez ciebie czuję się pusty, jakbym miał w środku dziurę.
Każdy z nas tak ma.
Ale teraz wiem, jak tę pustkę wypełnić.
Dziurami.
To nie ma sensu!
Zobaczysz.
Nic mi nie jest.
Nie martwcie się.
Czuć między nimi romantyczne napięcie.
Jak Spot będzie miał więcej dziur,
Co z tego będzie?
...nic go nie powstrzyma.
- On nie może wejść do... - Alchemaxu?
Widzisz?
Jak udaje się wam skupić?
Powiedziałaś mu o Hobiem?
- Coś powinienem wiedzieć? - Chyba mu nie powiedziałaś.
Do widzenia. Do widzenia. Dzięki, że wpadłeś.
- Wyłączycie tę cudownie silną blokadę? - Nie wolno przed końcem sekwencji!
Sekwencji zderzacza? O ludzie.
- Przestań! - Nie wiesz, co robisz!
Wkrótce będę kimś o wiele potężniejszym niż zbir tygodnia.
Przepraszam, że cię tak nazwałem. Jesteś doskonałym złoczyńcą.
- Jeszcze nie. - Uruchamianie.
Nie!
URUCHAMIANIE
Jak ci idzie?
Świetnie.
Jakiś pomysł?
Mnóstwo. Ale żaden nie pasuje.
Odsuń się.
To moje nowe rozwiązanie.
- Ile to zwykle trwa? - Cierpliwości.
Mamy ci pomóc czy tylko tak stać?
Ładujesz baterie...?
Wchłaniam, żeby móc strzelić.
- Ty ją ładujesz. - Jak się ta moc nazywa?
Przestańcie gadać. Muszę to rozbić.
Dajcie mi się skupić!
Hej!
- Hobie! - Brawo, Hobie!
Hobie?
Kolejny? Podoba mi się ta wasza różnorodność.
Elo, Pav! Sztos! Taa, ziom!
Co on mówi?
Mniej więcej, że jesteśmy przyjaciółmi.
To ten młody z 1610?
Rozumiesz go?
Dzięki, że rozwaliłeś tarczę!
Poluzowałem ją.
Drobna rada. Całą dłonią, a nie palcami.
Co jest z tobą? On krwawi spod pach?
Miles, Hobie. Hobie, Miles.
Nic o tobie nie wiem. Gwen w ogóle o tobie nie mówi.
Nazywam się Hobie, Hobie Brown.
Ukąsił mnie... Pewnie jesteście ciekawi.
Od trzech lat jestem jedynym... Chwila.
Mam zdradzić moją tajną tożsamość? O nie.
Poza tym daję koncerty, zwalczam faszystów,
organizuję demonstracje, tworzę instalacje artystyczne.
I przesiaduję w pubie z ziomalami.
Nie jestem wzorem, choć byłem modelem.
Nienawidzę poranków, premierów i etykiet.
Nie jestem bohaterem. Gdy ktoś tak o sobie mówi,
jest mitomańskim, narcystycznym autokratą.
- Przecież nie lubisz etykiet. - Gwendy, zostawiłaś u mnie kardigan.
- Co to jest kardigan? - Sweter.
- Ile masz tych swetrów? - To na pewno nie mój.
- I szczoteczkę do zębów. - Co?
To moje trampki?
Niezła z was ekipa.
- Nie wierzę w ekipy. - Nie grasz w zespole?
Nie wierzę w konsekwentność.
Irytujący gość.
To będzie dobre, Spider-Manie.
Obydwaj wykorzystamy swój potencjał.
Będziesz miał godnego przeciwnika.
I potraktujesz mnie poważnie!
- Traktuję cię poważnie! Prawda? - Tak.
- Nie śmiejemy się! - Nie wierzę w komizm!
Żartowałem!
Widzisz? Traktujemy cię poważnie!
Teraz już musicie.
Nie!
I kolejne łatwe zwycięstwo Spider-Mana.
Idę!
Co to było?
Nasza przyszłość.
Zabiorę ci wszystko...
jak ty mi zabrałeś.
Co?
Do zobaczenia w domu, Spider-Manie.
Miles! Miles! Jesteś cały? Musimy uciekać.
Nie czas na omdlenia.
Szybko, chalo, chalo.
Oczyścimy drogę. Wy podtrzymacie budynek.
Zrobię to. Ale nie dlatego, że mi kazałeś.
Uciekajcie!
- Uwaga! - Skarbie!
Gayatri!
Gayatri! Nie!
Gwen, uwaga.
Markery wskazują nowe zdarzenie kluczowe. Więc ostrożnie.
Już działam.
Niech nam ktoś pomoże!
- Szybko! Tędy! - Pomocy!
NIE BÓJ SIĘ, JUŻ IDĘ!
Inspektorze!
Uratuję obydwoje!
- Idę na pomoc! - Miles! Nie!
Spoko. Zarzucę nić. Pamiętasz?
- To zbyt niebezpieczne. - Dam radę, obiecuję.
Miles!
Nie! Nie.
Jesteś cały?
Obiecałem.
Tak się martwiłem.
Znaczy...
Wyglądasz na sympatyczną dziewczynę, której nie znam.
Baba?
Baba.
Nieźle, co?
ASM-90 ZDARZENIE KLUCZOWE ZAKŁÓCONE
Tak.
Nie widziałam taty tak przejętego.
Dobra robota.
Sztos, Miles! Taa, ziom!
Łatwizna.
A ty, co myślisz?
To, co zawsze.
Że jesteś niesamowity.
Tworzymy świetny zespół.
Prawda?
Tak.
Patrzcie. A to co?
Metafora kapitalizmu.
To coś gorszego.
Zabezpieczyć teren, ewakuować cywili. Zamykamy tę dziurę kwantową.
Jestem Miles. Już się spotkaliśmy.
- Gdy byłem niewidzialny. - Wiem, kim jesteś.
Będzie dobrze?
Wszystko wyjaśnię.
Miguel wzywa was do centrali.
- Miles musi wracać. - Wszystkich.
Olewam rozkazy. On też.
Zapraszają mnie do centrali?
Bez maski wyglądasz jeszcze lepiej.
Tak już mam.
NUEVA JORK - ZIEMIA 928
Hej, tutaj.
Co za czad.
- Gdzie jest Spot? - Spytam.
MALALA WINDSOR SPIDER-UK Z ZIEMI-835
Ktoś spotkał Spota?
- Ha, ha. Więcej dowcipów? - Skoro prosisz...
- Nie mieści się w głowie. - To główny hol.
Witamy w Spider-Społeczności.
Robi wrażenie, co?
To ta mała elitarna grupa uderzeniowa?
Większość wpada tu na chwilę.
Gwendy, co mu powiedziałaś o jego roli w tym wszystkim?
Niewiele.
- Może za mało. - Trzymaj.
- To dla mnie? - Jednodniowa wejściówka.
Żebyś nam...
nie znikał.
- Hej, Gwen. - Cześć, Peter.
- Jestem Miles. - Hej, Gwen.
- Cześć, Peterki. - Jestem nowym rekrutem.
Peter, zbierz ludzi. Ogarnijcie bałagan ze Spotem.
AUTO PETERA Z ZIEMI-53931
Nie nazwałbym tego bałaganem. To perspektywiczny sukces.
Ben, możesz...
BEN REILLY VEL SCARLET SPIDER Z ZIEMI-94
Nie mogę gadać. Myślę o przeszłości.
Możesz nam się tu przydać.
- To było wyjątkowo bolesne wspomnienie. - Co mu jest?
Hejka, jestem Sieciomot.
Po co koniowi maska?
Żeby ukryć tożsamość.
Wio!
- Kto jest w tych laserowych klatkach? - Anomalie. Z innych wymiarów.
- Złapaliśmy ich i wyślemy do domu. - Nic ciekawego.
- Co? Jest tu kilku Doc Ocków. - To ciekawe.
Mysterłoś.
- Miss Sterio. Gość z gier video. - Uwielbiam!
SPIDER-MAN Z INSOMNIAC, ZIEMIA-1048
- I jeszcze ten. - Coś mówiłaś?
Człowiek-Font.
- Niech cię Helvetica pochłonie! - Grubo.
Interesujący Kraven.
Nudny Nosorożec.
Prowler.
- Prowler? - Nie twój.
Hej.
Nieładnie jest się gapić.
- Ja go złapałem. - Bo się potknąłem.
- Odwaliłam całą robotę. - Na ilu misjach byliście razem?
- Na paru. - Parudziesięciu.
Ekstra. Przepraszam.
MARGO KESS VEL SPIDER-BYTE Z ZIEMI-22191
- Jestem Spider-Manem. - Co ty powiesz? Jak my wszyscy.
- Możemy iść dalej? - Hej, a ty to kto?
Jestem avatarem.
Moje ciało siedzi sobie teraz u starych i zajada Fritosy.
- O czym ty mówisz? - Nie wiesz, bo nie słuchasz.
- Tu jest lepiej. - Chyba rozumiem.
- A to do czego służy? - Po pierwsze świetnie się nazywa.
- Powracator do domu. - Nie mówiłem?
Głosowałam przeciw.
Wykrywa, z którego wymiaru jest twoje DNA, i cię tam wysyła.
Jest humanitarny i wcale nie obleśny.
Papatki. Więcej nie wracaj.
Musimy iść. Szef nie może czekać.
- Do zobaczenia? - Ruchy!
- Powodzenia. - Okay. Pa!
- Miguel jest chyba głodny. - Lubi te empanadas ze stołówki.
Też nie wiem dlaczego.
Nazywam się Miguel O'Hara.
Jestem jedynym Spider-Manem w tym wymiarze.
Przynajmniej byłem.
Ale nie jestem jak inni.
Nie zawsze mi się podoba to, co muszę robić.
Ale wiem, że nie mam wyboru.
Za dużo poświęciłem, żeby się teraz wycofać.
Hej.
- To pewnie do niczego nie służy. - Może służyło, zanim to wyrwałeś.
To propaganda, stary. Ma odwrócić uwagę od prawdy.
A jaka jest prawda?
Nie mam Enempe.
*W SLANGU: NIE MAM POJĘCIA. - REDAKTOR
- Dlaczego chcesz być w ekipie? - Żeby dostać zegarek.
Zrób go sobie sam.
Pewnie masz spoko życie? Fajnych starych?
Są w porządku.
Znaczy, pokłóciliśmy się, ale...
Chcą dla mnie jak najlepiej, więc...
Cholerna szkoda.
Dlaczego?
Bo reszta świata taka nie będzie.
- Tym razem się udało. - Jasne, mija.
Bardzo ładnie.
Najważniejsza w byciu Super-Manem jest niezależność.
Bądź własnym szefem. I tyle.
- A ty dlaczego tu jesteś? - Pilnuję swojej pałkarki.
Chcę być w zespole.
Chcę się spotykać z przyjaciółmi, a do tego potrzebuję zegarka.
Dajcie już spokój.
Dobra, spoks.
Ale zanim się zaciągniesz, sprawdź, co to za wojna.
Tak, jest wolna.
Ale on tak lubi.
Miguelu O'Hara, poznaj Milesa Moralesa.
Znam hiszpański.
- Cieszę się, że mnie przyjęliście. - Super.
Mam pomysł, jak dorwać Spota.
Chce, żeby go szanowano.
On się martwi Spotem. Spot to moje zmartwienie!
Co ja zrobiłem?
- Miguel! To nie jego wina. - Wina? Moment.
Wywaliłeś dziurę w multiwersum!
- Nie wiedział, co robi. - Czego nie wiedziałem?
Ale ty wiedziałaś.
I ty. Spróbuję cię ignorować.
- Nie mogę. - Mnie tu nie ma.
Ani tu.
Co się dzieje?
Hej, Miguel! Daj spokój, nie czepiaj się młodego!
Miał fatalnego nauczyciela.
Nie miał szans.
- Peter! - O ludzie.
Jest nasz Spider-Man: Pan Szara Rzeczywistość.
- Miles! - Koleś!
Nie bój się Miguela. Warczy, ale nie gryzie.
Peter.
Aleś wyrósł. Super wglądasz.
- A ty wyglądasz konkretnie. - Zdefiniuj „konkretnie”.
Co się stało? Krwawisz spod pach?
Nie martw się. Znajdziemy ci jakiś strój.
Peter, powiedz im...
Czekaj. A to co?
Mayday!
- Zostałeś tatą! - Tak.
Szaleństwo.
Nie zgub swojej przepustki, skarbie.
Ty też masz. Więc robią też dla dorosłych?
Zaczekaj. Mayday!
Mała jest anarchistką.
Czekaj. Tatuś po ciebie idzie.
Nie ruszaj się. Mam cię.
Żałuję, że zrobiłem jej wyrzutnię sieci.
To był błąd.
- Pokazać wam zdjęcia? - Ona tu jest.
- Patrzcie! - Masz je tu?
Jest niesamowita.
Tu jest śmieszna mina. Tu się złości.
Tutaj myśli.
Uwaga, następne was rozbawi.
Miguel padnie. Miguel, patrz na to.
Próbuję poważnie porozmawiać.
Jesteś jedynym Spider-Manem bez poczucia humoru.
- Los tego multiwersum... - Rozwalasz mnie tym.
Mówisz „Los tego multiwersum” i mój mózg się wyłącza.
Czujecie? Mamy kupkę.
To rodzinne. Tak się kończy, kiedy Parker zje awokado.
Zakłóciłeś zdarzenie kluczowe.
- Co? - Młody nie myślał.
- Jego mózg tak nie działa. - Obrażasz mnie.
Walnęłaś kupą w establishment. Szacun.
O co się wściekasz? Uratowałem ludzi.
W tym problem.
LYLA, pokaż.
Co pokazać?
Jak to co? Prezentację z wyjaśnieniem.
Dobra.
Co to jest?
To jest wszystko.
Dasz więcej konkretów?
A ty możesz przez chwilę nie gadać?
- Jasne, luz. - A tutaj...
To my wszyscy.
Wszyscy połączeni ze sobą
piękną siecią życia i przeznaczenia.
Spiderwersum.
To trochę...
głupawe.
To polimultiwersum arachnohumanoidalne.
To chyba...
też brzmi głupawo.
A te miejsca, gdzie linie się przecinają?
To zdarzenia kluczowe.
Tworzą kanon historii identycznych w życiu każdego Spidera.
Jedne dobre.
Inne złe.
Albo tragiczne.
Nie zatrzymuj się.
Wujek Aaron.
To na przykład.
Zdarzenie ASM-90.
Kapitan policji, bliski Spider-Manowi, ginie
ratując dziecko przed spadającym gruzem podczas walki z arcywrogiem.
Kapitanie Stacy...
tak mi przykro.
Nie.
I ciebie to spotkało?
I mnie.
I co z tego?
Te historie miały się tak potoczyć.
Zdarzenia kluczowe są spoiwem, które scala nasze życia.
Ale te połączenia mogą zostać przerwane.
Dlatego anomalie
są takie niebezpieczne.
Śmierć Singha była zdarzeniem kluczowym.
Miało cię tam nie być. Tymczasem uratowałeś mu życie.
- Dlatego Gwen chciała cię powstrzymać. - Miles!
Myślałem, że próbujesz mnie ocalić.
Tak. Miałam...
dwa cele.
A teraz, Miles, przez to, że zmieniłeś bieg wydarzeń,
cały wymiar Pavitra zaczął się rozpadać.
Może uda się nam to powstrzymać.
Ale nie zawsze mamy szczęście.
To nie moja wina. Spot namieszał.
Tak się dzieje, kiedy ktoś naruszy kanon.
Skąd wiesz?
Bo sam go kiedyś naruszyłem.
Znalazłem świat, w którym miałem rodzinę. Byłem szczęśliwy.
W każdym razie jakaś wersja mnie była.
Ale ta wersja została zabita.
Więc ją zastąpiłem.
Sądziłem, że to nieszkodliwe.
Ale się myliłem.
Tatusiu? Tato!
Tato, nie!
Prawda, Peter?
Tak.
Jedna zmiana za dużo, jeden ocalony kapitan...
i w efekcie tracimy wszystko.
Mój tata ma zostać kapitanem.
Odbiorę ci wszystko...
tak, jak ty mi odebrałeś.
Idę!
To Spot.
On go zabije.
Kiedy to się wydarzy?
- Kiedy to ma się stać? - Za dwa dni.
W czasie zaprzysiężenia.
Tak wynika z modelu.
Przykro mi, Miles.
Odeślij mnie.
Niestety nie mogę. Nie teraz.
Co mam zrobić? Pozwolić mu umrzeć?
A co z twoim ojcem?
Też jest kapitanem, tak?
Tak.
I tyle?
Chcesz na to pozwolić?
Dobra, a wujek Ben?
Nie miałbyś wyrzutów, gdybyś wiedział i temu nie zapobiegł?
Gdyby nie wujek Ben,
większości z nas by tutaj nie było, Miles.
A wszystko, co zrobiliśmy dla innych, nigdy by się nie wydarzyło.
Czyli mamy patrzeć, jak ludzie giną,
bo jakiś algorytm twierdzi, że tak ma być?!
Chyba widzicie, że coś tu jest nie tak?
Masz wybór: ocalić jedną osobę
albo ocalić cały świat. Wszystkie światy.
Zrobię jedno i drugie. Spider-Man zawsze...
Nie zawsze.
Miles, każdy z nas wolałby wieść idealne życie.
Uwierz mi, próbowałem.
Ale im bardziej się starałem, tym szkody były większe.
Nie można mieć wszystkiego.
Bycie Spider-Manem wymaga poświęceń.
Na tym to polega. Wybrałeś tę rolę.
Miles.
Peni?
Co to ma być?
Chcecie mnie zatrzymać siłą?
Wiemy, że to trudne.
Ale taka jest prawda.
Dlatego tu jesteście? Żeby mnie oświecić?
Ostatnio się udało. Możemy to powtórzyć.
- Spokojnie. - Miałaś rację, Gwen.
Niepotrzebnie mnie odwiedziłaś.
- Młody... - Nie nazywaj mnie tak.
- Właśnie. - Nie pomagasz.
I dobrze.
- Zrozum... - Nie proście, żebym nie ratował ojca.
Ja nie proszę.
- Miguel, daj mu ochłonąć. - No nieźle.
Nie. Przestań.
Jeśli go wypuszczę, narobi więcej szkód.
- Miguel, dosyć! - Piotruś Pan.
Za parę dni cię wypuszczę.
Wybacz, że do tego doszło, młody.
Prosiłem, żeby mnie tak nie nazywać!
Miles!
Trudno.
Przepraszam. To zły wzór rodzicielstwa.
To ja się wypisuję.
Uwaga, porzucić wszystkie zajęcia i ująć Spider-Mana!
- Ciebie? - Mnie?
Ay, coño. Miles! Miles Morales!
Wchodzi do Sektora 4!
SEKTOR 4
To on?
Mam sieć na twarzy? Co się gapicie?
Miles! Tutaj jest. Człowieku, weź się obróć!
Nie widzę. Gdzie on jest?
Czy może być jeszcze dziwniej?
Najwyraźniej może.
Sorki!
- Wtedy spojrzałem na wujka... - Niech zgadnę.
Umarł?
Na trzy strzelamy.
Raz...
Nie czekałeś na trzy.
Hej, Miguel!
Pstrykniesz fotkę? To jej pierwszy pościg.
Jazda! Jazda!
- Miles? - Cześć.
- Jestem wielką fanką. - Dzięki!
Nie uważasz, że Spider-Ludzie podpierają się dowcipami?
Kumasz? „Podpierają się”.
Mogę wszystko, co on.
Cholerka, skurcz.
Cześć, Peter.
Nie masz dokąd uciec.
Przepraszam, pomyłka. Miałeś dokąd uciec.
Przestań uciekać!
- To przestań mnie gonić! - Ale mnie wkurzasz!
Wiem, że to twój kumpel, ale nie ma innego wyjścia.
- Serce mi podpowiada... - To słuchaj głowy.
Dzięki moim mięśniom mogę cię trzymać w tym uścisku,
więc nie próbuj...
Spadaj!
Miles!
- Nie. Zostaw mnie. - Ucieczka to szaleństwo.
Mniejsze niż reszta zdarzeń!
- Naprawdę mi przykro. - I słusznie!
Ale tak już jest. Z zasadami fizyki nie wygrasz!
Zaczekaj. Nie uciekaj.
Nie!
Potrzymasz mi dziecko?
Weź ją na chwilę na ręce, a wtedy pogadamy.
To dużo zmienia. I odświeża!
Jestem świeży!
Zobaczysz, jak działa kontakt z tym magicznym słodziakiem!
Teraz ci się zebrało na pogawędki?
Trzymaj ją. Zobaczymy, co się stanie!
Przyczyniłeś się do tego, że chciałem zostać ojcem!
Myślałem, że jeśli ją dobrze wychowam,
może będzie podobna do ciebie.
Cieszyłem się, bo jesteś wspaniałą osobą!
Lubię twoje towarzystwo!
Więc dlaczego mnie nie odwiedziłeś?
Poniew...
Nie mogłem.
Tak bardzo chciałem być z wami w kontakcie.
Ale się rozczarowałem.
Złe rzeczy będą się przytrafiać.
Dzięki nim jesteśmy, kim jesteśmy.
Ale zdarza się też dużo dobrego.
Na przykład to, że jesteś.
Że ona się urodziła.
Hej, nie lubię...
W ogóle nie umiesz trzymać dziecka.
Zlokalizowaliśmy cię, Peter. Zaraz będziemy.
Nie! Nic nie macie! Odbiór.
Dajcie wszystkich.
Miles, nie wiedziałem o tym. Przysięgam.
Proszę, pogadajmy.
Pogadaliśmy.
Było miło.
Łapać go!
Miles!
- Dokąd on idzie? - Myślę, że nie ma planu.
Nie wiem, czy ci mówiłam, ale jesteś beznadziejnym mentorem.
Właśnie cię załatwił, więc raczej nie jestem beznadziejny!
Obydwoje jesteście do bani. Pomogłem?
Nie udawaj, że wiesz, co robisz!
Jasne, że mam plan. Tylko go wam nie zdradziłem.
Następna stacja: Księżyc.
Nie jest dobrze.
To pazury?
Ty w ogóle jesteś Spider-Manem?
A ty?
Za kogo ty się masz? Tak naprawdę?
Nazywam się Miles Morales.
Ukąsił mnie radioaktywny pająk.
A resztę chyba znasz, draniu!
Hej, co tam?
Nie rozumiesz! Jesteś anomalią!
Więc pozwól mi wrócić do domu!
Kabel!
Wszędzie będziesz anomalią!
Jesteś pierwotną anomalią!
Miguel!
Pająk, który cię ukąsił, nie był z twojego wymiaru.
To nie ciebie miał ukąsić...
Miguel, przestań!
Ale użarł ciebie i teraz jest gdzieś świat bez Spider-Mana.
Nie miałeś być Spider-Manem!
Kłamiesz! Jestem Spider-Manem!
Jesteś pomyłką!
Gdyby nie ty, Peter Parker z twojego świata nadal by żył!
Zginął, ratując ciebie.
A miał zapobiec eksplozji zderzacza. Spot nigdy by nie powstał.
- Wszystko byłoby inaczej. - Peter!
Tylko dzięki mnie to wszystko się jakoś trzymało.
Miguel, nie dręcz go!
Nie należysz do nas.
Nigdy nie należałeś.
Puszczaj!
- Dość! - Nie tak się umawialiśmy!
Umówiliście się?
Wiedziałeś?
Wszyscy wiedzieliście?
Nie wiedziałam...
jak ci o tym powiedzieć.
Dlatego się nie kontaktowałaś.
Miles, to dla twojego dobra!
Kto tak mówi?!
Nie jestem dzieckiem, Gwen!
Właśnie, że jesteś!
Głupim bachorem, który nie ma pojęcia, co wyprawia!
A jednak. Wywabiłem setki Spider-Ludzi z waszego klubiku.
Co?
Chyba jednak miał plan.
A teraz zrobię to.
Wszyscy mi mówią, jak powinna się toczyć moja historia.
Nie.
Zrobię to po swojemu.
Żegnaj, Gwen.
Miles!
Nauczyłem go tej sztuczki,
więc ktoś tu jest całkiem niezłym mentorem.
Nie.
Całkiem fajnie.
O nie.
To znam. To też.
Co?
Inicjalizuję powracator.
WYŁĄCZ SYSTEM NIE
Zidentyfikowano sygnaturę wymiarową.
CEL OBRANY: ZIEMIA 42
Co jest?
Nie. Nie.
- O nie! - Nie!
Co się dzieje?
Powracator sam się uruchomił.
- Jak to możliwe? - Niemożliwe.
Akcelerator nie zacznie działać bez wprowadzenia klucza sekwencji.
- Dobra, więc..? - To się właśnie dzieje.
- A teraz? - Nie.
- Teraz? - Tylko przeszkadzasz!
Zatrzymać go! Już!
A co ja próbuję robić?!
Zrób coś!
Już!
Miguel!
Przestań!
ZRESETUJ SYSTEM TAK - NIE
Nie!
Wystarczy. To nie wina konsoli.
Gdyby mnie tylko posłuchał... Dlaczego tego nie zrobił?
Nie byłeś zbyt łagodny?
- Nie brnij w to. - Pozwoliłaś mu uciec.
- Ja? - Nie złapałaś go.
- Wszyscy weźmy głęboki wdech. - Peter, nic nie powiesz?
Jasne. Jako ojciec córki oraz syn matki...
- Dobra, przestań. - Nie omieszkam.
Pogadam z nim.
Już próbowaliśmy.
- To mój przyjaciel. - W tym problem.
Wiesz na pewno, co się stanie, jeśli złamie kanon?
Chcesz się przekonać?
Mówiłem, że będą z nią problemy.
Mylisz się.
Jess, powiedz mu, że się myli.
On ma rację.
Ty tak serio?
Mówiłam ci:
jeśli go nie dopilnujesz, nie będę mogła ci pomóc.
Nie idę z wami.
Masz rację.
Co?
Co się dzieje?!
Wracasz do domu, Gwen.
Podobno mieliśmy być tymi dobrymi.
I jesteśmy.
Jesteśmy.
Jess i Ben, idziecie ze mną.
Z radością!
I niech ktoś złapie Spota.
Wybaczcie, ale to czas na jej drzemkę.
Nie ty. Mam cię serdecznie dość.
WITAMY
Cześć, skarbie.
Jak było w pracy?
Nie wiem.
Peter? Znowu ją wziąłeś na akcję?
Czy ją wziąłem...? Nie. Nie, nie.
Prosiłaś, żebym tego nie robił. Więc jej nie zabrałem.
Odmowa dostępu. Odmowa dostępu.
Myślisz, że będę dobrym ojcem?
Teraz o to pytasz?
Nie ma recepty na to, jak wychować dziecko z super mocą...
ani na to, jak być kimś takim jak ty.
Ale przyda się jej kilka rad w przerwie meczu.
- To taka sportowa przenośnia. - Zrozumiałem.
Przepraszam. W szkole byłeś nerdem.
- Interesowałem się sportem. - Jasne.
Nie wierzę.
Zawinił ci ten pingwin?
Mogłabyś chociaż...?
Nawet na mnie nie spojrzysz?
Co?
Co to jest?
Patrzę na ciebie. Jak prosiłeś.
Schudłeś.
Gdzie byłaś?
Mordowałam przyjaciół.
Bardzo śmieszne. Dobra.
- Dokąd się wybierasz? - Nie wiem.
Jesteś dobrym policjantem, tato.
Nosisz tę odznakę, bo wiesz, że w innym razie
mógłby to robić ktoś niepowołany.
Ale musisz zrozumieć:
moją odznaką jest ta maska.
I też się staram być dobra.
Bardzo się starałam
nosić ją tak, jak ty byś nosił,
ale mi to nie wychodzi.
Zawiodłam.
Potrafię tyle rzeczy, a nie umiem pomóc ludziom, których kocham.
I mogę im pokazać zaledwie część tego, kim jestem.
Jestem zdana tylko na siebie.
A teraz już nawet nie wiem, co jest dobre a co złe.
Nie wiem, co mam robić. Ale wiem jedno.
Że nie mogę stracić kolejnego przyjaciela.
Gwen, zawsze ci mówiłem, żeby przestrzegać zasad.
Myślisz, że było warto?
- Złożyłem przysięgę. - To mnie aresztuj.
- Miejmy to z głowy. - Nie mogę.
Dlaczego?
Odszedłem z pracy.
Kiedy?
W połowie twojej przemowy.
Jesteś...
Zaraz. Nie będziesz kapitanem?
To znaczy, że...
Moja praca, ranga kapitana...
to wszystko straciło znaczenie.
Jesteś moim największym osiągnięciem.
- To była dobra przemowa, co? - Masz piątkę z wypracowań.
Czwórkę. Z plusem, ale czwórkę.
Opuściłam parę lekcji.
Nie wiem, co masz do zrobienia...
ale przypuszczam, że to ma ci pomóc.
Podrzucił to jakiś czubek.
- W RAZIE GDYBY CO - Hobie
PODRÓBKA
Niedługo wrócę.
Obiecuję.
Być rodzicem...
to cholerna zagadka.
Jesteś pomyłką!
Gdyby nie ty, Peter Parker nadal by żył!
Wszystko byłoby inaczej!
Miles, najtrudniejsze jest to, że nie da się uratować wszystkich.
Zapłacisz za wszystko, co mi odebrałeś.
Masz wybór: uratować jedną osobę
albo cały świat.
Mogę i to, i to! Spider-Man zawsze...
Nie zawsze.
Cokolwiek się stanie, nie pogub się.
- Złe rzeczy będą się przytrafiać. - Nie wiedziałam... jak ci powiedzieć.
Nie miałeś być Spider-Manem!
Nie poddawaj się.
Sprawdziliście teren?
- Tak, tato. - Ani śladu.
LYLA, wyślij naszych do miejsc, w których on może być.
- Gratulacje, kapitanie. - Poczekaj z tym do zaprzysiężenia.
Jesteśmy z ciebie dumni. Do zobaczenia.
Idealna poza.
Coś się dzieje w bocznej uliczce. Lepiej sprawdzić.
Jestem na miejscu.
Dzieje się coś dziwnego.
Mury wyglądają normalnie. Ale coś jest przede mną.
Udało mi się.
Jestem w domu.
Miles?
Przeszkadzam?
- Spóźniłem się? - Co z twoimi włosami?
Nic wam nie jest? Wszystko OK?
Jak widzisz.
Miałaś rację. Miałaś rację ze wszystkim.
Oczywiście. Zawsze mam rację.
- A z czym miałam rację? - Widziałem niesamowite miejsca,
poznałem niezwykłych ludzi, ale...
Oni mnie nie chcieli.
Ale przypomniały mi się twoje słowa.
I dałem im popalić.
Pokonałem ich.
Teraz wiem, jaki jestem silny.
Tę siłę mam dzięki tobie...
...i tacie.
Dzięki rodzinie.
Mamo...
Ktoś chce nas skrzywdzić.
Chce zrobić coś... strasznego.
- Nic nie rozumiem. Co się dzieje? - Nazywa się Spot.
Jest moim arcywrogiem.
Ale go powstrzymam.
Wiedziałaś, że cię okłamuję.
Bałem się, że jak się dowiesz...
to przestaniesz mnie kochać.
Ale spotkałem ich wszystkich...
I teraz...
nie boję się niczego.
Co chcesz mi powiedzieć?
Obiecaj mi, że to niczego nie zmieni.
- Zawsze będę cię kochać. - Obiecujesz?
Zawsze. Bez względu na to, co powiesz.
Mamo.
Jestem...
Jestem Spider-Manem.
A kto to jest?
Superbohater?
Ukąszony przez pająka?
Zyskuje niezwykłe moce?
Jestem nim.
Przebierasz się za ulubionego bohatera na...
Jak to się nazywa? Comic Con?
- O tym nie słyszałem. - Napędziłeś mi strachu.
Spider-Man. Imagínate.
Masz osiem nóg? I strzelasz z pupy pajęczą nicią?
- Nie, choć raz mi się to śniło. - Ale się obudziłeś?
Mamo, nie żartuj. Mówię poważnie.
Spider-Man pomagał tacie.
Tata nie zdawał sobie sprawy, że to ja, ale...
Szkoda, że go nie ma.
Miles, proszę.
Muszę ogarniać ciebie i siebie. Nie dokładaj mi problemów.
Mamo, zaczekaj. Musimy porozmawiać...
O nie.
Jest w niewłaściwym wymiarze.
Pająk, który cię ukąsił, nie był z twojego wymiaru.
Czterdzieści dwa.
Sygnatura wymiaru rozpoznana.
Ta maszyna...
...nie wysłała mnie do domu.
Wujek Aaron?
Cześć.
ZIEMIA-42
Wszystko gra?
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
No dobra. Fajnie.
O, rozplotłeś włosy?
Specjalnie?
Tak, i jeszcze do tego nie przywykłem.
Wzięłam dodatkowe godziny. I za miesiąc ci oddam.
Dobra. Jesteśmy rodziną.
Dzięki.
*TYMCZASEM - NA ZIEMI-1610
- Co tam, kochanie? - Hej. Jak Miles?
Ten szlaban, który mu dałeś...
- Trochę go poluzowałam. - Co zrobiłaś?
Troszkę. W jakie jeszcze kłopoty mógłby się wpakować?
- W liczne! - Nie chcę o tym myśleć.
Miles, idę dziś na noc do pracy.
- To lista zakupów. - Przypilnuję, żeby je zrobił.
Musimy ruszać.
Ochroniarze mają zmianę o 6:00. Wtedy wchodzimy, tak?
Tak.
Rozumiem, co powiedziałeś.
Co z tobą?
Trochę się przeziębiłem.
Idziemy.
Na pewno pamiętasz plan?
Tak, ale może przegadajmy go jeszcze raz? Na wszelki wypadek, żeby nie było...
problemów.
W tym świecie nie ma Spider-Mana.
KAPITAN JEFF MORALES MĄŻ, OJCIEC, BOHATER
Kochanie, pozwoliłaś mu wyjść bez uzgodnienia ze mną.
Jeff.
Martwię się, że wpadnie w złe towarzystwo.
To pewnie przez tę dziewczynę. Co go podkusiło, by się z nią zadawać?
- Mam ci wytłumaczyć? - Skarbie, nie pomagasz.
Widziałeś, jak się przy niej ożywił.
Mam tylko nadzieję, że go nie zrani.
Chcesz powiedzieć, że popełniłem błąd?
Może to moja wina.
Nie, papá, jesteś świetnym ojcem. To trudne.
To prawda.
Bardzo się zmienił. Nie może się doczekać, aż będzie dorosły.
Może my też musimy dorosnąć.
Troszeczkę.
Może nie powinniśmy mu podcinać skrzydeł, chłopie?
„Chłopie”?
To nie wasza wina.
Tylko moja.
No nie. Co ty tu robisz?
Okno było otwarte, więc weszłam. To normalna rzecz.
- Pogadam z twoimi rodzicami. - Tatę trudno złapać przez telefon.
Ach tak? A co robi? Diluje dragi?
Jest gliniarzem.
Cofam tamto.
Dzwonię na komisariat.
Tam go raczej nie ma. Ani w ogóle w pobliżu.
- Masz jego kurtkę, emo. Gdzie on jest? - Nie wiem.
Nie wiesz? To kto ma wiedzieć?
Pójdę już.
Dokąd się wybierasz, młoda damo?
Znajdę go.
Nie wiem, gdzie jest.
Ale wiem, gdzie zacząć.
Miles nauczył mnie jednego:
nie ma rzeczy niemożliwych.
Kocha was bardziej, niż to sobie możecie wyobrazić.
Widziałam to.
Jeśli go znajdziesz...
powiedz mu, że ma szlaban na pięć miesięcy.
I że go kochamy.
Nie ma sprawy.
CEL: ZIEMIA 616B
SPIDER-MAN W SZPONACH PROWLERA
Wuj Aaron?
Zaraz, zaraz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nic nie rozumiesz. Nie jestem stąd.
Ta maszyna wysłała mnie tu przez pomyłkę.
Zaczekaj. Proszę.
Wujku, zaczekaj! Wujku!
Proszę. Wujku?
Musisz mnie wysłuchać.
Ukąsił mnie pająk i zyskałem różne moce.
Ale miał ukąsić kogoś innego.
Kogoś stąd.
Nie chcę tu być. Muszę wrócić do domu.
Rozumiesz?
Ja też mam wujka Aarona. Znaczy miałem.
Był przestępcą. Miał ksywę Prowler.
Troszczył się o mnie.
Wyrządził wiele zła...
ale ja wiem, że chciał być dobry.
Nie wiedział, że ma wybór, ale ty to wiesz.
Możesz być dobry.
„Dobry”?
Proszę. Zaufaj mi. Wiem, że nie chcesz być Prowlerem.
Ja nim nie jestem.
Burmistrz Nowego Jorku nie zniósł godziny policyjnej.
Kartele Złowieszczej Szóstki kontynuują bezlitosną wojnę o dominację.
Czy nikt ich nie powstrzyma?
Twój tata wciąż żyje?
Słucham?
Twój ojciec.
Powiedziałeś, że on żyje.
Tak.
Kim jesteś?
Jestem Miles Morales.
Ale ty...
możesz mi mówić Prowler.
Jeśli nie wrócę do domu...
nasz tata... umrze.
Twój tata.
Proszę.
Musisz mnie puścić.
Czemu miałbym to zrobić?
"Jak rozmawiać z dziećmi, żeby słuchały i słuchać, żeby chciały mówić"
Nie mów mamusi.
W żadnym zespole nie czułam się dobrze.
Więc założyłam własny.
Z kilkorgiem przyjaciół.
Dołączycie?
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
SPIDER-MAN: POPRZEZ MULTIWERSUM
MILES MORALES POWRÓCI...
Tłumaczenie napisów: Agata Deka